Bir küçük denge hikayesi...

Bu üst üste konan taşlar hep dengeyi sembolize eder.

Hiç denediniz mi?

Doğru taşı seçmeye çalışırsınız hep, dengeyi korumak için.

Olabildiğince dengede ve yüksek taş kulesidir ulaşmak istediğiniz.

Yani zihninizde o sizin denge diye bildiğiniz şey için çabadasınızdır. Sonra bir rüzgâr eser deviriverir taşlardan oluşan o kulenizi.

Şimdi soruyorum:

“Denge, taşların üst üste dizilmesi ve o halleriyle size işte bak bunu ben yaptım diye hissettirmesi mi?”

Yoksa …

“O taşlar olması gereken yerdeyken sizin o taşların arasında o dağınık sandığınız ama oluşunda olan hayatta sadece kalabilmeniz mi?”

Bizim denge dediğimiz direnerek mi var olmak ve hayatta oluşumuza karşı durmak mı?

…yoksa denge her halin içinde kalabilmek mi?

HATIRLA:

“Hayatın rüzgârı estiğinde taştan kulemiz devrildiğinde hayat dengemizi bozmuyor aslında bizi dengeye getiriyor belki de”

ENGLISH VERSION:

The stones placed one on top of another have always symbolized balance.

Have you ever tried?

You keep trying to choose the right stone, in order to maintain the balance.

What you want to reach is a stone tower — as balanced and as high as possible.

So in your mind, you strive for what you believe balance to be. And then a wind blows… and knocks down that tower made of stones.

Now I ask you:

“Is balance the stacking of stones, and the way they make you feel, ‘Look, I did this’?”

Or…

“Is it being able to simply remain within life while the stones are where they are meant to be, and you are among them, in what you may call disorder, yet is actually becoming?”

Is what we call balance resisting in order to exist, standing against the unfolding of our own becoming?

…or is balance the ability to stay within every state?

REMEMBER:

“When the wind of life blows and our stone tower falls,perhaps life is not disrupting our balance —perhaps it is bringing us back to it.”